Okanagan Mythe
Atlantis verlaten door de laatste Goden

In 1886 vertelde de beroemde Amerikaanse historicus Hubert Howe Bancroft (1832-1918) de Okanagan-mythe van hun verdwenen eiland-paradijs "Samah-tumi-whoo-lah":

Lang, lang geleden, toen de zon nog jong was en niet groter dan een ster, was er een ver afgelegen eiland midden in de oceaan. feet werd Samah-tumi-whoo-lah genoemd, hetgeen Blanke-mensen-eiland betekent. Daarop woonde een ras van reuzen - blanke reuzen. Hun heerser was een grote blanke vrouw die Scomalt beetle... Ze kon scheppen wat zij wilde.
Vele jaren lang leefden de blanke reuzen in vrede, maar ten slotte ontstonden er onderlinge twisten. De ruzies liepen op oorlog uit. Er liet zich strijdrumoer horen en veel mensen werden gedood. Scomalt werd hier heel, heel boos over... ze dreef de boze reuzen naar 66n kant van Blanke-mensen-
eitand. Toen zij op een plaats verzameld waren, brak zij dat deel van het land af en duwde het in zee. Vele dagen lang zwalkte het drijvende eiland over het water, ten prooi aan gotven en wind. Al de merisen crop kwamen om, op 66n man en een vrouw na... '
Toen zij zagen dat hun eiland op het punt stond te zinken, bouwden zij een kano [en] ... na vele dagen en nachten te zijn voortgepeddeld, kwamen zij bij een paar eilanden. Zij koersten daartussen door en bereikten ten slotte het vasteland.

Sommige archeologen dateren de komst van de Haida op de Koningin Charlotte-eilanden in een tijd bijna 12.000 jaar geleden. De Haida geloofden dat hun voorouders v66r de zondvloed in een prachtige stad in een ver land woonden:

... het grote opperhoofd van de hemel... besloot deze grote stad te straffen... hij liet het water van de rivieren stijgen. Weldra begonnen de rivieren en beken overal in het land te wassen. Sommige mensen zochten hun toevlucht in de heuvels, terwijl anderen aan boord van hun grote kano's gingen. Nog steeds kwam het water hoger en hoger, totdat alleen de hoge bergtoppen nog boven het hoogstaande water uitstaken... [de voorouders van de Haida landden op een bergtop]... Toen de zondvloed voorbij was@ werden daar de verdwenen stenen ankers gevonden, op de plaats waar zij hun kano's voor anker hadden gelegd.