Wereld Oceaan

Betekenis van de term "Atlantische Oceaan" in feite verloren ging. Het werd de aanduiding voor de watermassa ten westen 'van Europa en ten oosten van Noord- en Zuid-Amerika. De foutieve conclusie dat het verdwenen continent ten westen van de Zuilen van Herakles in het noorden van de Atlantische Oceaan moet hebben gelegen, heeft de speurtocht naar Atlantis beperkt tot slechts een klein deel van het gebied dat de Grieken als de "Atlantische Oceaan" definieerden.

In tegenstelling tot onze voorouders, die stukje bij beetje hun weg rond de wereld moesten zeilen, kunnen wij onze hele planeet door het oog van een satelliet bekijken. Dit perspectief vanuit de ruimte biedt een nieuwe kijk op de geografle van de aarde. Vanuit een Europees gezichtspunt zijn er zeven continenten en vijf oceanen. Maar foto's vanuit de ruimte laten zien dat deze indelingen niet de ware geografische omtrekken van onze planeet weergeven. Europa is niet meer dan een schiereiland van het AfroEura-ziatische continent, en Noord- en Zuid-Amerika zijn eigenlijk een aaneengesloten landmassa, die alleen door het door mensenhanden gegraven Panamakanaal van elkaar gescheiden worden. De vorsten en vorstinnen van Portugal, Spanje en Engeland hadden er belang bij te doen alsof Noord- en Zuid-Amerika twee afzonderlijke continenten waren, niet de wetenschap van de geografle. En wat voor de werelddelen geldt, geldt ook voor de oceanen".

Onze gebruikelijke kijk op onze planeet, waarbij de aardbol zo wordt afgebeeld dat de "bovenkant" naar het noorden wijst, versterkt de indruk dat de oceaan in verschillende watermassa's verdeeld is. Maar oceanografen beseffen al lang dat onze planeet maar een oceaan heeft - de "wereldoceaan".

Het idee dat een zeewetenschapper van de wereldoceaan heeft, wijkt enigszins af van dat van een leek. Wij allemaal leren op de basisschool de naam en de ligging van de werelddelen en de oceanen. Deze voorstelling van zaken laat zien dat de oceanen de landmassa volledig omgeven, maar is een beetje misleidend omdat ze suggereert dat de oceanen geografisch gescheiden zijn. Vanuit het gezichtspunt van een oceanograaf zou de nadruk moeten liggen op een wereldoceaan die een ononderbroken geheel vormt.

De ondeelbaarheid van de ene wereldoceaan is gemakkelijk te zien als we onze planeet bekijken vanaf het zuidelijk halfrond, zoals op deze kaart van de Amerikaanse marine (zie kaart 20) van de wereld met Antarctica als middelpunt. Van Antarctica uit gezien wordt de wereldoceaan omzoomd door een supercontinent bestaande uit Afro-Eurazie en de Amerikaanse landmassa's. Zoals we hebben gezien, waren Noord- en Zuid-Amerika, toen Atlantis nog bestond, met Afro-Eurazie verbonden door een landbrug die "Beringia" wordt genoemd. Samen vormden zij een "wereldcontinent" dat, van Antarctica uit gezien, om de wereldoceaan heen lag.

Kaart 20: Als we Antarctica in het midden van de wereldkaart plaatsen, zien de Atiantische, de Indische en de Grote Oceaan (Stille Zuidzee) eruit als één
watermassa. Dit is wat oceanografen de "wereldoceaan" noemen.

De echte oceaan was de wereldoceaan. Plato's kroniek geeft aan dat, van Atlantis uit gezien, de "echte oceaan" leek te worden omzoomd door een ononderbroken landmassa die "een continent in de volle betekenis van het woord kan worden genoemd".









Kaart 22: Het Atlantische wereldperspectief in 9600 v.Chr. De Atlantidrs zagen de wereld als een dartbord met Atlantis als roos. De wereldoceaan vormde een binnenring van water. De rest van de aarde vormde een buitenring, het wereldcontinent.


De volgende kaart reconstrueert dit oude wereldperspectief (zie kaart 22). Ze toont de aarde gezien vanuit Antarctica voor de laatste aardkorst verschuiving en de catastrofale verwoesting van Atlantis. Door het lagere peil van de oceanen in die tijd waren Engeland en Japan geen eilanden en verbond Beringia de beide Amerika's met het Afro-Euraziatische continent, dat zo het aaneengesloten wereldcontinent vormde.