GESCHIEDENIS VAN HET KONINGRIJK ISRAËL

Vanaf nu voer het nieuwe koninkrijk Israël een geheel eigen koers en dat zou zo blijven tot aan het einde van dit koninkrijk in 722 v.Chr. toen de Assyriërs het tot een eigen provincie annexeerden.

DE HOOFDSTAD JERUZALEM

Jeruzalem (Hebreeuws:Jeroesjalajim; Arabisch: al-Qoeds), een stad met een gemengde Joodse en Arabische bevolking, is sinds 1949 de hoofdstad van Israël en wordt eveneens geclaimd door de Palestijnse Autoriteit als haar hoofdstad.

(de stad Jeruzalem)

De stad was de oude hoofdstad van de koninkrijken Israël, Judea en van het Latijnse Koninkrijk Jeruzalem. Het is een van de meest omstreden gebieden ter wereld. Als een duizenden jaren oude stad is het een bakermat van het jodendom en het christendom, en worden de stad of plaatsen erin door volgelingen van deze twee religies en door de islam als heilig beschouwd.

De etymologie en de oorsprong van Jeruzalem zijn niet zeker. Een veelgenoemde theorie stelt dat de naam twee Tenachische steden combineert, die wellicht beide voor Jeruzalem staan: Jebus (genoemd naar de stichter van de Jebusieten) en Salem (een Canaänitische god). Mogelijk ook kan de naam vertaald worden als 'Basis van Salem'. 

(symbool van Jeruzalem)

Bijbelse bijnamen van de stad zijn de 'Stad van David' en 'Zion', dat eigenlijk de naam is van een heuvel vlak buiten de muren van de oude stad. Daar zou later in de geschiedenis de Orde van Sion en de Tempeliers hun eerste bijeenkomst houden. De stad Jeruzalem wordt reeds genoemd in bronnen van het begin van het 2e millennium v.Chr.: in Egyptische vervloekingsteksten (19e en 18e eeuw v.Chr.) worden de namen Wrwshlm en Wrwshmn aangetroffen. Later komt in de zogenaamde brieven (eigenlijk kleitabletten) van Tel el Amarna, gedateerd eerste helft 14e eeuw v.Chr., de naam Urusalim(u) voor. Abdu-cheba, de Egyptische vazalvorst van deze stad, vraagt de farao om militaire bijstand om de aanvallen van de 'Apiru (misschien de Hebreeën) te kunnen afslaan. Het eerste deel van de naam (Jeru-) betekent misschien 'stad', 'woning' of 'bron'. De volksetymologie heeft van Jeruzalem 'de stad van de vrede' gemaakt ('ir = stad, sjalom = vrede). Volgens sommige Semitische taalkundigen kan Jeru- 'woning' (< jarah) betekenen. De herkomst kan echter ook niet-Semitisch zijn: ur(u)- zou van een woord voor 'bron, waterstroom, rivier' kunnen komen: 'de bron van Salem' (vergelijk de rivieren Jordaan, Jarmuk, Jabbok (Jarbok), Jakon, de oasestad Jericho; bij Jeruzalem was de bron Gihon). Het Griekse hiëro- (in Hiërosolyma) is dus zo gek nog niet, want de betekenis van hiëros in hiëros Pergamos is 'door een god bewoond of beschermd'. Het tweede deel (-zalem) vinden we waarschijnlijk in Genesis, waar de ontmoeting tussen Abraham en Melchizedek, de koning van Salem, wordt beschreven (Genesis 14:18). Incidenteel wordt Salem geassocieerd met Beith Shean (Scythopolis). De Assyriërs hielden lijsten met godennamen bij om zich te kunnen oriënteren in de veelheid van goden in het rijk. Volgens zo'n lijst zou in Jeruzalem Isjtar Sjalmanitu genoemd worden. Nu was Sjalmanitu de echtgenote van de oorlogsgod Sjalman. Het is dus mogelijk dat Jeruzalem oorspronkelijk betekent 'de stad van de god Salem'. Homerus vermeldt dat de mythische held Bellerophon oorlog voerde tegen de Solymi, een volk in het gebied van de Hethieten (Ilias Z, 184 en 204). Het volk wordt gesitueerd in de buurt van Lycië, waar men kennis had van het schrift. Ook Herodotus (Hist. I, 173) en Tacitus (Hist. V, 2) vermelden de Solymi, en de laatste legt nadrukkelijk een verband: "Anderen noemen een roemrijke oorsprong van de Joden, (namelijk) de in de gedichten van Homerus bezongen Solymi. De stad Jeruzalem (Hiërosolyma) zou zijn naam daaraan hebben ontleend." Nu komt in de archieven van Tel el Amarna een stadhouder van Jeruzalem voor met de naam Abdu-cheba ('dienaar van Cheba'). De zonnegodin Cheba werd vereerd door de Hurrieten, die nauw aan de Hethieten gelieerd waren. Dit strookt met een uitspraak van Ezechiël over Jeruzalem: 'Je vader was een Amoriet, je moeder een Hethiet' (Ezech. 16:2-3, 45). Het is dus niet helemaal uit te sluiten dat de Solymi - misschien 'de mannen van Sjalman' - een historische band met Jeruzalem hebben gehad. In de Hebreeuwse Bijbel komt de naam het eerst voor in het boek Jozua. David is de eerste Israëlitische koning die er zijn troon vestigt. Jeruzalem was het voornaamste centrum van de joodse religie omdat de Tempel van Salomo er gevestigd was en na de Babylonische Ballingschap de Tweede Tempel. Joodse families gingen tot driemaal per jaar op bedevaart naar de tempel en brachten er offers. In 1004 v.Chr. zou volgens de Bijbel koning David de stad ingenomen hebben en ze tot hoofdstad van het koninkrijk Israël gemaakt hebben. Zijn opvolger, Salomo, zou in 961 v.Chr. met de bouw van de eerste Joodse Tempel begonnen zijn. Toen na Salomo's overlijden in 922 v.Chr. het koninkrijk in twee delen uiteen viel, werd Jeruzalem de hoofdstad van het koninkrijk Juda. In 587 v.Chr. viel de stad in handen van de Babyloniërs en de Joodse bevolking werd weggevoerd in ballingschap naar Babylon. De tempel werd verwoest.