JEZUS NIET HERKEND DOOR DE STAM VAN ISRAËL 

Er staan veel profetieën in de boeken van het Oude Testament van de Bijbel over de Joodse Messias. Maar, in het algemeen geloven Joodse mensen niet dat Jezus Christus hun langverwachte Messias was. De Joodse afwijzing van Jezus als hun Messias werd in de Psalmen voorspeld. Maar Christenen geloven dat Jezus de Joodse Messias was en is. Voor de Juda stam was het duidelijk dat het de messias was, Jezus was een prins uit de Juda stam. Maar de stam van Israël met hun priesters veroordeelde hun eigen messias. Later in de geschiedenis verdoezelde ze alles en lieten ze de Joden (stam van Juda) geloven dat het een grote misleading was. Hun messias zou pas op het einde der tijden komen. Zo werd Jezus berecht door de hooge priester  Kajafas van Israël.

KAJAFAS DE PRIESTER DIE JEZUS BERECHTE

Kajafas (of Kajefas; oorspronkelijk: Jozef Qajjafa) was hogepriester in de Joodse tempel in Jeruzalem van 18 tot 36 na Chr. 

(Jozef Qajjafa & Prins van Juda, Jezus Christus)

In het boek “Volk der aarden” van Jozef Rudolf beweerd de auteur dat Kajafas niemand minder was dan Adolf Hitler. Adolf Hitler was de reincarnatie van Kajafas. De zoon van Kajafas zou niemand minder zijn dan Goebels. Adolf Hitler zou terug zijn gereïncarneerd om de joodse stam “Juda” uit te moorden. Kajafas was getrouwd met een dochter van Annas die eerder hogepriester was geweest (en tot aan zijn dood nog als zodanig werd aangesproken). Ook vijf van zijn zwagers hebben dit ambt bekleed. Zowel het Nieuwe Testament als Flavius Josephus suggereren dat Annas' invloed op Kajafas bijzonder groot was. Kajafas onderhield nauwe banden met het Romeinse bestuur, vooral met Pontius Pilatus, die van 26 tot 36 procurator over Judea was. Vermoedelijk is het hieraan te danken dat Kajafas niet minder dan achttien jaar het ambt van hogepriester bezat, voor deze periode een uitzonderlijk lange tijd. De keerzijde was echter dat toen Pilatus wegens zijn gewelddadige optreden tegen de Samaritanen in ongenade viel, ook Kajafas' lot was bezegeld: de Syrische gouverneur Lucius Vitellius onthief hem uit zijn ambt in hetzelfde jaar dat Pilatus naar Rome werd teruggeroepen. Kajafas is vooral bekend geworden omdat hij als hogepriester het Sanhedrin voorzat tijdens de berechting van Jezus.

JEZUS OF BARABAS

Barabbas (Aramees: Bar-abbâ, "zoon van de vader") is een persoon uit het Nieuwe Testament, die daar als moordenaar wordt beschreven. 

(Barabas & Jezus)

Hij was degene die volgens de evangeliën op Pesach werd vrijgelaten in plaats van Jezus. In sommige handschriften van het evangelie naar Mattheüs wordt verteld dat Barabbas de voornaam Jezus had, overigens een meer voorkomende naam in die tijd. Misschien was Barabbas een lid van de sicarii, een militante joodse vrijheidsbeweging die de Romeinse overheersers met geweld uit Judea probeerde te verdrijven. Volgens het evangelie naar Marcus had Barabbas bij een gewapend treffen een moord gepleegd. De straf die op gewelddadig verzet stond, was de dood door kruisiging. Volgens de evangeliën kreeg het joodse volk (of iedereen die aanwezig was in Jeruzalem) van Pontius Pilatus, de Romeinse heerser over het gebied, de keuze om of Jezus bijgenaamd Barabbas of Jezus bijgenaamd Christus vrij te laten. Het gratie verlenen aan een ter dood veroordeelde was een jaarlijks terugkerende gebeurtenis die Pilatus met Pascha had ingesteld. De menigte, dus niet per definitie "het Joodse volk", opgehitst door de hogepriesters, koos massaal voor de vrijlating van Barabbas, waarna Jezus werd gekruisigd.

Alternatieve Interpretaties

Sommige historici plaatsen kanttekeningen bij het verhaal zoals dat in de Bijbel staat vermeld. Buiten de vier evangeliën is er geen enkel verhaal bekend van een jaarlijkse vrijlating door de Romeinen van een crimineel op het Pesach-feest. Andere bronnen dan de Bijbel beschrijven Pontius Pilatus als een wreed heerser, die er niet over zou piekeren een verzetsstrijder die geweld had gebruikt gratie te verlenen als gunst aan het joodse volk. Een theorie is dat het verhaal als een parabel geconstrueerd is door de evangelisten om de lezer bewust te maken van de vraag wie daadwerkelijk de "zoon van de Vader" is: de gewelddadige revolutionair of de vrede prekende Jezus. Een aantal van Jezus' volgelingen uit die tijd hadden verwacht dat Jezus een gewapende revolutie tegen de Romeinse bezetters zou ontketenen. Een hele andere theorie, onder meer geopperd door Hyam Maccoby en enkele anderen, veronderstellen dat Barabbas een aanspreekvorm van Jezus was. God werd in joodse gebeden soms aangesproken als Abba, en Bar-abbâ zou daarom staan voor "Zoon van God". Hyam Maccoby veronderstelt dat een joodse menigte voor het paleis van Pilatus om de vrijlating van Jezus zou hebben geroepen. Antisemitische christenen zouden later het verhaal zo hebben herschreven dat de schuld voor de kruisiging van Jezus meer bij de joden en minder bij de Romeinen zou komen te liggen, door de joden te laten pleiten voor de vrijlating van een moordenaar. Een laatste theorie (uit het boek Holy Blood - Holy Grail) stelt dat Jezus Barabbas in feite de zoon van Jezus Christus was. Deze theorie hangt samen met de in sommige kringen populaire theorie dat Jezus getrouwd was met Maria Magdalena en dat zij een kind hadden: Jezus Barabbas ofwel Jezus 'de zoon van de vader'. De tegenwoordige traditie dat Jezus Barabbas een misdadiger was, is volgens deze theorie het resultaat van een poging van de vroege christenen in Rome om de zoon van Christus uit de Bijbel te verwijderen door op sommige plaatsen de Bijbelse geschriften te veranderen en een nieuwe interpretatie te geven van de gebeurtenissen die in de Bijbel beschreven worden. Deze theorieën worden allen ondersteund door de overeenkomst in de namen tussen Jezus Christus en Jezus Barabbas (beiden werden aangesproken als "de zoon van de vader" en beiden hadden dezelfde voornaam).

JEZUS STIERF NIET AAN HET KRUIS

Simon van Cyrene wordt in drie van de vier bijbelse evangeliën genoemd als de man die op een gedeelte van de kruisweg het kruis van Jezus droeg. De evangelist Marcus weet het meeste over hem te vertellen:

Ze dwongen een voorbijganger die net de stad binnenkwam, Simon van Cyrene, de vader van Alexander en Rufus, om het kruis te dragen. (Markus 15:21, uit de Nieuwe Bijbelvertaling)

(Simon van Cyrene die het kruis draagt)

Simon van Cyrene was vermoedelijk een Jood uit de diaspora (verstrooiing). Hij kwam uit Cyrene, een Romeinse kolonie in Noord-Afrika, waar een joodse gemeenschap was. Zijn naam verwijst naar zijn joodse afkomst. De evangelist Marcus is de enige die zijn zonen Alexander en Rufus noemt. Misschien dat deze Rufus dezelfde is als de Rufus die Paulus noemt in zijn brief aan de Romeinen (Romeinen 16:13). In ieder geval zullen Rufus en Alexander bekenden zijn geweest voor de gemeente waar Marcus voor schreef, waarschijnlijk zijn zij tot het christendom bekeerd. Er zijn enkele buiten-bijbelse bronnen die vermelden dat Simon van Cyrene niet alleen het kruis droeg voor Jezus, maar ook in zijn plaats is gekruisigd. De kerkvader Basilides vermeldt dit; in kringen van Manicheeërs, maar ook in sommige islamitische kringen komt dit gedachtegoed voor.

Nag Hammadi-rollen lezen we het volgende fragment, Jezus die spreekt in de eerste persoon:

Ik bezweek niet zoals zij hadden gepland (..) En ik stierf niet echt, maar in schijn,opdat ik door hen niet te schande werd gemaakt (..) Want mijn dood, waarvan zij denken dat die plaatsvond, gebeurde voor hen man tot de dood (..) Een ander, hun vader, dronk de gal en de azijn; ik was het niet. Zij sloegen mij met de roede; een ander, Simon, droeg het kruis op zijn schouders. Het was een ander die zij de door nenkroon opzetten (..) En ik lach om hun onwetendheid.

(Lucas Cranach de Oude 1472 - 1553, Jezus met de doornenkroon)

GOLGOTHA - GRAF VAN ADAM

Golgotha (gulgoltâ) of Golgota is het Aramese woord voor schedelplaats. Het Hebreeuwse woord gulgôlet betekent 'schedel'.

Een andere naam voor Golgota is 'Calvarië' of 'Calvarieberg'. Het was de naam van een heuvel buiten de muren van Jeruzalem, waarop Jezus van Nazareth naar zeggen is gekruisigd.

(berg Golgotha) 

Mogelijk had de heuvel die naam vanwege zijn vorm, of was het eenvoudigweg een aanduiding voor 'een plaats die zich verheft'. Welke heuvel deze naam droeg is niet bekend.

De naam Golgotha wordt alleen vermeld in de Bijbel, in het Nieuwe Testament, maar wordt daar als bekend verondersteld. In het Evangelie naar Johannes hoofdstuk 19 vers 20 staat erbij: "dichtbij de stad". Verder moest deze plek zich buiten de stadsmuren hebben bevonden, omdat de Joden geen terechtstellingen binnen de muren van Jeruzalem mochten uitvoeren. Een derde aanwijzing voor de locatie is dat er volgens Johannes 19 vers 41 een tuin met een graf in de buurt geweest moet zijn.

Deze aanwijzingen zijn echter niet voldoende om de precieze plek met zekerheid te kunnen vaststellen. Ze laten nog steeds verschillende mogelijkheden open, bijvoorbeeld voor de plaats die in de tijd van Constantijn de Grote werd ontdekt en waar de Kerk van het Heilige Graf overheen werd gebouwd, een vooral door Orthodoxe en rooms-katholieke gelovigen bezocht heiligdom. Binnenin bevindt zich een 4,50 meter hoge heuvel. Veertig meter verder ligt een graf, wat als graf van Christus wordt aangeduid. Deze locatie is niettemin omstreden omdat ten tijde van de Romeinse keizer Hadrianus dit gebied werd opgehoogd en sterk gewijzigd. Dat men toch ging graven tijdens Constantijns bewind kan erop duiden dat men andere aanwijzingen had, zoals mondelinge overleveringen, die later verloren zijn gegaan.

Een mogelijke andere, eveneens omstreden locatie van Golgotha is die waar de Graftuin is ingericht. Deze ligt op een heuvel ten noorden van de zogenaamde Turkse stadsmuur. Het is een tuin met een paar bomen en enkele eenvoudige graven; eén daarvan wordt als Christus' mogelijke graf aangeduid. Het is een populaire bedevaartplaats voor vooral protestantse en Evangelische gelovigen.

Een calvarieberg is ook een onderdeel van sommige katholieke begraafplaatsen. Het is een kunstmatig heuveltje waarop meestal een beeldengroep geplaatst is die de kruisiging voorstelt.