VI (6) KINGS OF ISRAËL = VIKINGS

De Vikingen of Noormannen waren (en hun nakomelingen zijn) Scandinavische bewoners van Zuid-Noorwegen, Zweden en Denemarken. In veel gevallen wordt onderscheid gemaakt tussen beide termen, waarbij de term Noormannen staat voor de gehele bevolkingsgroep, terwijl met de term Vikingen slechts het zeevarende deel van die groep wordt bedoeld dat vanuit Scandinavië Europa introk.

Over de oorsprong van het woord 'Viking' zijn al tal van theorieën geponeerd door wetenschappers. Zo zou het woord afkomstig zijn van het woord 'víc' /wi:k/, dat vertaald wordt als fjord, baai, rover of handelaar. Volgens sommige theorieën zou met Víc (Vík) specifiek het stuk zee tussen het zuiden van Noorwegen en het zuiden van Zweden, waarvan het grootste deel tot het huidige Skagerrak behoort, worden aangeduid. Ook wordt het woord in verband gebracht met West-Noorse termen die gebruikt werden tegen het einde van de Vikingperiode: vikingr en viking betekenen zoveel als 'iemand die op zee vecht', 'rover', 'schermutselingen' of 'oorlog op zee'. Zij worden dan ook meestal gezien als de stam van Israël Zabulon. De Noormannen hadden een kerngebied dat, met de topografie van tegenwoordig, de volgende landen omvatte:

Denemarken  (stam van Dan)

Zweden  (stam van Nepthalim)

Noorwegen  (stam van Gad)

Finland  (stam van Issachar)

IJsland  (stam van Ephraim)

Groenland  (stam van Zabulon)

Vandaar dat we verwijzen naar de 6 gebieden met elk hun 6 koningen die afkomstig waren uit de verloren stammen van Israël. Vandaar de naar VI Kings of 6 Koningen, vandaar het woord VIkings (Vikings) uit de verloren stam.

HUIDIGE GERMAANSE VOLKEREN (STAMMEN VAN ISRAËL)

Onderstaande volken worden in het algemeen als een Germaans volk beschouwd maar in feite zijn hun oorsprong terug te vinden bij de verloren stammen van Israël. 

Denen (waren de stam van Israël, DAN)

Duitsers; mengsel van overwegend Franken, (uit de stam van Israël, Benjamin) Saksen en Alemannen, met ook Zwaben, (dus uit de stammen (bloedlijnen) van Gad, Nepthalim en Issachar.

Bajuwaren, andere Germaanse stammen of tweede bloedlijn al van de stam Gad. 

Kelten . (waren de stam van Israël, Gad) en in het oosten Slaven (stam van Ephraim)

Engelsen; mengsel van Kelten (stam van Gad), Angelen, Juten, Saksen, Friezen en Vikingen (dus de stammen Dan, Nepthalim, Gad, Issachar, Ephraim, Zabulon en deze dan nog is gemengd met een 7de stam Benjamin)

Friezen (uit de stam van Israël , Zabulon)

Nederlanders; mengsel van overwegend Franken (stam van Benjamin) met in mindere mate ook Friezen (stam van Zabulon) en Saksen.

Noren (uit de stam van Israël, Aser)

Oostenrijkers; bestaande uit vele Germaanse stammen, zoals Bajuwaren en Franken, in de vroege middeleeuwen gegermani-seerde Kelten en Romeinen, en later gegermaniseerde Slaven en Hongaren

Vlamingen; mengsel van Franken (stam Benjamin) met Saksen (stam van Zabulon) en in de richting van Wallonië met Kelten (stam Gad), ook wel Belgen genoemd. (Belgen komen uit de stam van Israël , Benjamin)

Zweden (uit de stam van Israël; Nepthalim)

Ijslanders (uit de stam van Israel, Aser); van oorsprong Vikingen uit Noorwegen tevens van de stam van Aser.

Daarnaast ook de Duitstalige inwoners van Zwitserland, inwoners van Luxemburg, inwoners van Liechtenstein en van Bozen-Zuid-Tirol.

HUIS VAN ZABULON

De Vikingen (VI Kings) maakten snelle en lichte boten voor het vervoer van personen, en grote (tot minstens 36 meter) langschepen voor het vervoer van vee en goederen en voor oorlogvoering. Al deze schepen werden gemaakt door de Zabulon stam. Hun langschepen werden soms drakkars genoemd en hun kleinere noemt men ook wel snekken. Een type Vikingschip genaamd de knarr, was voor de handel en vrachtvervoer en was kleiner dan de drakkars, waarmee ze soms op strooptocht gingen. De knarr was meer voor vredelievende doeleinden en had geen angstaanjagende draken- of slangenkop op de boeg. Alle Vikingschepen konden gezeild en geroeid worden. Over snelle en stevige schepen beschikten de Noormannen inderdaad, want ze waren zeker de beste scheepsbouwers van hun tijd. Dankzij het feit dat soms belangrijke mannen of vrouwen in een schip werden begraven en afgezonken schepen zijn teruggevonden, weten we een heleboel van hun vaartuigen. Een hoofdman die sneuvelde in de strijd - en dat moest zeer zeker met een wapen in de hand gebeuren, want anders zouden ze niet het rijk van het Walhalla mogen betreden - werd door zijn bemanning op schilden gelegd met twee lansen of roeiriemen, die als draagbaar dienden, en op het schip op het langere achterdek gelegd. De stam van Zabulon is gekend voor zijn ambacht in de scheepsbouw. Het zijn de expeditie elite van de zeevaard. Hun bekendste personen uit hun bloedlijn zijn, Saint-Claire, Christof Columbus, …….. Voor die tijd was de Zabulon stam de eerste stam die verantwoordelijk was voor de bouw van de oorlogschepen en expeditie schepen voor de VI Kings.

HUIS VAN DE GOTEN - (STAM NEPTHALIM)

De Goten (stam van Israël NEPTHALIM) zouden volgens de overlevering uit het zuiden van Scandinavië gekomen zijn. Volgens sommigen is het eiland Gotland in de Oostzee naar hen genoemd. Historici zijn het hier niet over eens. Sommigen gaan ervan uit dat deze verhalen in wezen correct zijn, daarbij ook wijzend op het voorkomen van Goten in deze regio. Anderen betwijfelen deze herkomst, en vermoeden dat het om twee verschillende volken met toevallig op elkaar lijkende namen gaat.

Meer zekerheid hebben we over de periode kort na het begin van de jaartelling. De Goten woonden toen aan wat nu de Poolse kust is. Archeologen kennen hun overblijfselen daar als de Wielbark-cultuur. In de tweede en derde eeuw breidden de Goten zich uit naar het zuiden, over Polen, Wit-Rusland en Oekraïne.

De Goten waren waarschijnlijk herders of leefden van jacht en verzamelen. Er waren wel koningen, maar die werden eerder verkozen dan dat er sprake was van een duidelijke alleenheerser. Wel waren er vooraanstaande geslachten zoals de Baltha onder de Visigoten of de Amal onder de Ostrogoten. Naast de Goten waren er nog andere Oost-Germaanse stammen, grote en kleinere zoals de Bourgondiërs, de Vandalen, de Gepiden, de Rugiërs, de Heruli, Bastarnae en de Sciri. Het lijkt erop dat de Goten aanvankelijk aan de Vandalen onderworpen waren, maar zich later vrij vochten; zeker is dit echter niet. De Ostrogoten (Ostragoten, Oostgoten) vormden samen met de Westgoten (VisiGoten) de twee hoofdgroepen waarin de (Oost-) Germaanse stam der Goten zich splitste. NEPTHALIM en ASER. Dit zou ook meer in overeenstemming zijn met het geloof van de Goten dat 'west', de plaats waar de zon ondergaat, de bode van de dood is en dus niet iets wat men als zijn eigen naam zal aannemen. 'Oost' in dat geval, de plaats waar de zon opkomt, is het symbool van leven en dus wel geschikt als naam.

HUIS VAN BOURGONDIËRS, STAM ASER, NEPTHALIM,  DAN en RUBEN - (150 - 262)

De Bourgondiërs waren een Oost-Germaans volk dat oorspronkelijk in Scandinavië woonachtig was. Zij waren afstammelingen uit de drie bloedlijnen van ASER, NEPTHALIM en DAN. Zo rond het begin van de 1e eeuw leefden zij in het westen van de huidige Republiek Polen. Tijdens de volksverhuizingen vestigden zij zich het gebied dat tegenwoordig hun naam draagt, Bourgondië. 

(regio Bourgogne)

Deze regio hadden ze verkregen toen ze zich vestigden en aantrouwden met de stam van Ruben. Vanaf die tijd werden hun kinderen beschouwd als de stam uit de bloedlijn van Ruben. Aan het begin van de 1e eeuw arriveerden de Bourgondiërs aan de benedenloop van de Weichsel. Daar waren zij voortdurend betrokken in conflicten met de omwonende Goten, Vandalen en Semnonen, die tevens uit hun bloedlijnen komen. Vanaf 150 werden de Bourgondiërs naar het westen verdreven en omstreeks 250 verschenen zij aan de bovenloop van de Main. Hier raakten zij slaags met de Alemannen die het onderspit dolven. De Bourgondiërs namen een deel van het Alemaans gebied in bezit en vestigden zich hier. Gebruik makend van de chaotische toestand aan de grenzen van het Romeinse Rijk, voerden de Bourgondiërs (stam van Ruben) vanaf 260, evenals hun buurvolk de Alemannen, voor het eerst plundertochten uit in de Romeinse Provincie Gallië. Verschillende stammen van Israël waren hun kruistocht begonnen tegen het Romeinse Rijk. Het herstel van de Romeinse macht door de Gallische keizer Postumus in 262 maakte een voorlopig einde aan deze invallen. 

HUIS SEMONEN - STAM VAN SIMEON

De Semnonen stam van Israël Simeon, waren een west Germaanse stam die het kernvolk vormde van de Sueben (Israël stam Nepthalim) Hun verblijfsgebied lag tussen de Elbe en de Oder in het huidige Brandenburg en Mecklenburg-Voor-Pommeren. In dit gebied lag het hoofdheiligdom van de Sueben waar volgens Tacitus in zijn Germania mensenoffers gebracht werden. Tacitus verhaalde verder hoe de Sueben een heilige plek aanbaden als verblijfplaats van de ultieme heerser van de wereld. Om hun onderschiktheid aan deze godheid te tonen mochten de Suebi dit heiligdom alleen vastgebonden in totale onderwerping betreden. Viel één van de aanwezigen dan mocht hij niet opstaan of overeind geholpen worden.

In het jaar 17 verwisselden de Semnonen de coalitie van Marbod voor die van Arminius. Veel plezier beleefden ze er niet aan: in hetzelfde jaar vond een heftige veldslag plaats tussen de twee legers waarbij zware verliezen geleden werden door beide partijen maar die geen eenduidige winnaar opleverde. Onder druk van andere Germaanse stammen werden de Semnonen in de tweede eeuw gedwongen steeds meer naar het zuid westen van Duitsland te trekken. Delen van hen gingen op in de Alemannen en later in die van de Thüringers. De Semnonen die zich in eerste instantie in hun oorspronkelijke woongebied wisten te handhaven gingen aan het einde van de zesde eeuw op in de Slaven. Later in de geschiedenis werden zij heersers over Ierland.