Arnoldus van Torroja (overleden Verona, 30 september 1184) was de 9de Grootmeester van de Orde der Tempeliers tussen 1180 en 1184.

Torroja kwam vermoedelijk uit Catalonië en was al erg op leeftijd bij zijn aanstelling als grootmeester (mogelijk was hij al 70-jaar).

Torroja's militaire carrière was voornamelijk gericht op de Reconquista, [1] de bestrijding moslims in de Kroon van Aragon en Portugal. Hij was voornamelijk actief in Aragon. [2] Zijn benoeming als Grand Master was waarschijnlijk te wijten aan zijn imago als een buitenstaander, dwz een ervaren Templar die macht basis was buiten het Heilige Land. [2] Dit hoger beroep ingesteld bij de bestelling als de vorige Grand Master ,, Odo de St. Amand geworden was verwikkeld in de politiek van Jeruzalem, maar het deed betekenen Torroja was onervaren in de "politieke situatie van de Latijnse landen." [1] Hij werd de nieuwe leider van de orde in 1181.

Tijdens de regeringsperiode van de grootmeester, de Hospitaalridders bereikte een nieuw hoogtepunt in hun invloed. Er was rivaliteit tussen orders eerder, maar factiezucht in het gezicht van de hernieuwde islamitische druk was onaanvaardbaar. De twee grootmeesters voldaan voor bemiddeling met Paus Lucius III en koning Boudewijn IV en de problemen werden opgelost. [1] In feite Torroja wordt geregistreerd als een bekwaam diplomaat zelf, die optreedt als bemiddelaar tussen de verschillende politieke groepen in het Oosten. [2 ] Hij heeft ook gevoerd succesvolle vredesonderhandelingen met Saladin na invallen door Reinoud van Chatillon in Transjordanië. 

In 1184 ging hij in diverse landen om geld en militaire steun te vergaren; in Italië aangekomen werd hij ziek en overleed. Hij werd opgevolgd door Gerard de Ruddervoorde.